STG 't Zwanenwater

Op 22 januari 2012 van 18.00 uur tot 22.00 uur is deel twee van de clubkampioenschappen verreden. De hele middag hoorde ik de wind om het huis gieren. Af en toe waren er hevige windstoten, vooral als er een bui losbarstte. De weerberichten gaven aan, dat de wind zou afnemen. Maar ja, dan weet je natuurlijk niet wanneer dat gaat gebeuren………

Toen ik om 18.00 uur een rondje over de baan reed werd ik niet echt blij. Ja……….. voor de 100m konden er nog wel records gereden worden, want dat was wind in de rug, maar dan…!!! Windvlagen van alle kanten! Wat toch jammer………We treffen het dit jaar niet goed. Hebben we geen last van de wind, dan wel weer van de hoge temperaturen waardoor  het ijs heel snel aanslaat. Vandaag hadden we èn wind èn snel aangeslagen ijs.

Daar kwam nog bij, dat de techniek ons in de steek liet: de ET werkte niet. Het was dus op alle fronten improviseren geblazen. Met de rijders bespraken we hoe ze onder deze omstandigheden de 3000m moesten rijden. Een kortere slag, iets hoger zitten en met de wind mee proberen enige ontspanning in de benen te krijgen leek ons de beste manier.

Op de kortere afstanden leverde de eerste bocht soms problemen, omdat je daar vol inging. Goed diep zitten en druk houden, zodat je er niet uit vloog en het tweede deel van de bocht je afzet krachtig houden om niet al te veel vaart te verliezen. Wat vooral zo zwaar was, was het afwisselen van ritme. De meesten kwamen dan ook uitgeput over de finish.

Tot voor kort had ik altijd mijn stopwatch om de hals. Nu natuurlijk niet en toen ik hem ging halen , zag ik dat de batterij leeg was. Ook dat nog: kon ik geen tijden doorgeven! Hoewel, het ging in deze wedstrijd bijna meer over `hoe houd ik het vol´, dan over tijden. Dan dus maar technische en mentale ondersteuning bieden: ritme iets hoger/ kort houden/ houd druk in de bocht/je bent al op de helft/ nog maar 2 rondjes en ik ben trots op je!!!!!!!

Inderdaad: ik heb alle bewondering voor de rijders die deze wedstrijd reden. Wat een doorzetters, knap hoor!

Eén schrale troost: iedereen had er last van! Bedenk ook: de jury moest ook improviseren want er kon alleen met de hand geklokt worden. Er is niemand geweest, die een ronde te kort of te veel heeft gereden, alle tijden werden weliswaar met enige vertraging omgeroepen en zijn verwerkt. De volgende dag had ik de uitslagenlijst al in huis! Het teamwork in de jurykamer verdient dus ook een pluim!